TFF 3. Lig 3. Grup’ta namağlup yoluna devam eden, zirvede en yakın rakibiyle arasındaki puan farkını 9’a çıkaran Sebat Gençlik Spor sahada tarih yazıyor… Ancak tribünlerdeki sessizlik, bu büyük yürüyüşle tezat oluşturuyor.

Geçtiğimiz hafta Ordu deplasmanında ortaya çıkan tablo hâlâ hafızalarda. Kilometrelerce yolu aşan yüzlerce Akçaabatlı, takımlarını yalnız bırakmadı. 90 dakika boyunca susmadan, yılmadan destek verdi. Deplasmanda o coşkuyu yaşayan futbolcuların gözlerindeki inanç, sahaya da yansımıştı.

Ama aynı coşkuyu aynı taraftarların haricinde Akçaabat’ta görememek düşündürücü.

Sahada yenilmeyen bir takım, tribünde “Akçaabat’a stadyum istiyoruz” pankartı… Fakat o pankartın arkasında boş koltuklar. Oysa dolu tribünler, sadece takıma güç vermez; şehrin talebini de büyütür, sesini daha gür çıkarır.

Bu takım sıradan bir sezon yaşamıyor. Türkiye liglerinde yenilgi yüzü görmeyen iki ekipten biri olarak yoluna devam ediyor. Bu; yıllarca anlatılacak, gurur duyulacak bir hikâyenin yazıldığı anlamına geliyor. Böyle bir sezonda tribünlerin boş kalması, sadece bir maçın değil; bir ruhun eksik kalması demek.

Belki “nasıl olsa kazanıyorlar” diye düşünülüyor. Belki şartlar, alışkanlıklar, imkânlar etkili. Ama unutulmamalı ki futbol; şehirle güzel. Coşkuyla büyür, kalabalıkla anlam kazanır. Sahadaki 11 futbolcu, arkasında binlerin nefesini hissettiğinde daha güçlü olur.

Şampiyonluk yürüyüşü tribünsüz olmaz.
Boş koltuklar değil, omuz omuza verilmiş destek yakışır bu hikâyeye.

Belki yeni bir stadyum henüz yok. Ama büyük bir camia var.
Belki şartlar mükemmel değil. Ama mükemmel bir fırsat var.

Yıllar sonra “O sezon biz vardık” demek için,
Şimdi tribünde olma zamanı.

Haydi Akçaabat…
Zirve yalnız yürünmez.